Teatr Baltazar

Dmuchawiec i Kurz to dwuczęściowy, metateatralny dialog o ulotności – między dmuchawcem a kurzem, pamięcią a zapomnieniem, językiem a tańcem. Bohaterowie stoją w „kurzu” poprzedniego spektaklu i krążą po słowach, pytając co naprawdę daje sens i piękno. Teatr Baltazar, założony w 1998 roku, jest jedynym profesjonalnym teatrem na Węgrzech, którego aktorami są osoby z niepełnosprawnością intelektualną – zespół konsekwentnie przełamuje stereotypy, pokazując siłę aktorów, a nie ich ograniczenia.

• Teatr integracyjny
• Czas: 29 min
• Napisy: ang./pol.

O spektaklu

„Dmuchawiec” otwiera wieczór jak wspomnienie – bohaterowie wciąż stoją w kurzu poprzedniego przedstawienia, powtarzają pytania „czy było pięknie?” i igrają z poezją oraz własnymi rolami. To liryczny, pastelowy świat, w którym imiona i tożsamości rozmywają się w dialogu.

„Kurz” zagęszcza atmosferę: ten sam zestaw postaci wikła się w językowe gry (dust/dusk/desk), pętle pamięci i autoironię. Padają frazy o przemijaniu, o tym że wszystko, co powstało, rozpada się; krytyk kwestionuje sens spektaklu, a aktorzy odpowiadają tańcem i absurdem. Całość zostawia widza w zawieszeniu między potrzebą opowieści a niemożnością jej domknięcia.

O zespole

Teatr Baltazar, założony w 1998 roku, jest jedynym profesjonalnym teatrem na Węgrzech, którego wszyscy aktorzy są osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Grupa znacząco wpisała się w węgierskie życie teatralne, przełamując stereotypy poprzez wyeksponowanie talentów aktorów bez skupiania się na ich niepełnosprawności.

Od samego początku celem Teatru Baltazar jest zbliżenie społeczeństwa pełnosprawnych do osób z niepełnosprawnością. Lata pracy artystycznej udowodniły, że kategoria "niepełnosprawności" nie ma znaczenia w sztuce.

Zespołem kierują reżyserki-choreografki Dorka Farkas i Olívia Réti-Harmath, wraz ze scenarzystą Istvánem Vörösom. W składzie zespołu znaleźć można takie osoby jak Balázs Erdős, Dániel Fehér, Szilvia Horváth, Anna Keresztes, Zsófia Kocsi i wielu innych dedykowanych artystów.